စိတ္ထဲ ရွိတာ

ကုိယ္ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာလာမေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားပီ..။ ပစ္ထားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး.။ ဘာမွန္းမယ္မယ္ရရ ေခါင္းစဥ္တပ္မရတဲ့ ကိစၥေတြ ၾကားမွာ အခ်ိန္ေတြ သုံးေနရလို႔ ပါ..။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္သြားတယ္.. သတင္းလုိက္တယ္..သတင္းေရးတယ္၊ စာအုပ္နည္းနည္း ဖတ္တယ္..။ ျပန္လာတယ္ လွည္းတန္းျပန္ေရာက္ရင္ အိတ္ကို ပစ္ခ် ကုတင္ေပၚ ပစ္လွဲၿပီး မ်က္လုံးမွိတ္ၿပီး တစ္ကမၻာလုံးကို ေမ့လိုက္တယ္..။ (ဟီး ေျပာရရင္ေတာ့ အပ်င္းၾကီးတာေပါ့..)။ အပ်င္းထူေနလို႔ ဘာမွကုိ ဟုတ္ဟုတ္ျငားျငားမလုပ္ ျဖစ္ဘူး. . အားလပ္ခ်ိန္ေတြ ရေနရဲ႕သားနဲ႔..။ ကုိယ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးကို လည္း ဘယ္သူမွ အဖက္လုပ္ၿပီး လာၾကည့္ေနမွာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိထားလုိ႔..ဘာမွ တက္မေရး ျဖစ္ေတာ့တာ လည္း ပါပါတယ္..။ 2009 ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာ ကစခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ က အခုဆုိ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ သြားၿပီ..။ ရန္ကုန္က မီဒီယာ တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနျဖစ္တာလည္း တစ္ႏွစ္ ျပည့္သြားၿပီ..။ တစ္ႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ ဘ၀ရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ အစိတ္အပုိင္းတစ္ခု ျဖစ္တဲ့ ကုိယ္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးရတဲ့ အဘြား ကုိ ဆုံးရႈံးလုိက္ရတယ္..။ အဘြားနဲ႔ပက္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ကုိယ္သီးသန္႔ ေရးခ်င္ပါေသးတယ္..။ အခ်ိန္ေတြက တရိပ္ရိပ္နဲ႔ အကုန္ျမန္ေနတယ္..။ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် အေျပာင္းအလဲေတြ မ်ားေနတဲ့ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ထဲမွာ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ေတာင္ မေန႔က ကုိယ္နဲ႔ ဒီေန႔ကုိယ္ မတူေတာ့သလိုပဲ..ေျပာင္းလဲေနတယ္..။ မေန႔က ၾကိဳက္ခဲ့တဲ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဒီေန႔ လုံး၀ ခံစားလုိ႔မရေတာ့ဘူး..။ မေန႔က မက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ကို ဒီေန႔ မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး..။ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ ေ၀၀ါးေနတာလား..မခုိင္မာတာလား ဆုိတာလည္း မဆန္းစစ္လိုေတာ့ဘူး..။ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာ အသားက်ေန ရင္းက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း တတ္ႏုိင္သေလာက္ေလွ်ာ့ခ်ေနတယ္…တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆုိတာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သလုိ မျဖစ္ရဘူးမလား..ဒီတုိင္းေလးပဲ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနခြင့္..၊ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ေနခြင့္..၊ ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့သူေတြကို ခ်ီးက်ဴးေနခြင့္..၊ ရုပ္ရွင္ေကာင္းေကာင္းေတြ ၾကည့္လို႔ရေနသမွ်ကာလပတ္လုံးက ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္..။ မေရရာတဲ့ အနာဂတ္ထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တနင့္တပုိးနဲ႔ အသည္းအသန္ ႀကီး လုပ္ရတဲ့ ကိစၥမွန္သမွ်ကုိ 2011 ထဲမွာ လက္ေရွာင္ထားတယ္..။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ စစ္ကုိင္းေခ်ာင္ေတာင္ သြားေနလိုက္ခ်င္တယ္..အဲဒီလုိ ျဖစ္ႏုိင္ဖုိ႔ တြန္းအားႀကီးႀကီးတစ္ခုကလည္း ေကာလာဟလ ၾကားေနရေသးတယ္..။ စစ္ကုိင္းဆုိလုိ႔ မႏၦေလးကို အရမ္းသတိရတယ္..။ မႏၱေလးမွာ 4 ႏွစ္ေက်ာ္ ေနဖူးတယ္..။ ေက်ာင္းတက္ ရင္း အလုပ္လုပ္ရင္းေပါ့..။ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔.. က်ဳံးကိုပတ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သီခ်င္းေအာ္ဆုိရတာ ကို အခုထိ ေမ့လို႔မရဘူး..။ နန္းေရွ႕ က မုန္႔တီဆုိင္က မုန္႔တီတစ္ပြဲကို 300 နဲ႔ ဘဲဥေတြ ၾကက္သားေတြ အမ်ားႀကီး နဲ႔ စားလုိ႔အရမ္းေကာင္းတယ္..။ အခုလည္း အဲဒီဆုိင္ရွိေသးတယ္ လုိ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ကေျပာတယ္..။ တစ္ပြဲ 300ေတာ့ ဘယ္ရေတာ့မလဲေနာ္..။  ဘုရားႀကီးထဲမွာ ဘုရားဖူးၿပီးရင္ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေတြ ထုိင္ေျပာျဖစ္တာေတြ လည္း သတိရပါတယ္.။ မႏၱေလးနဲ႔ ရန္ကုန္နဲ႔ မတူတာေတြ ရွိသလို ၊ တူတာေတြလည္းရွိတယ္..။ ရန္ကုန္က သြက္တယ္..ပူတယ္.. တစ္ခါတေလ လွ်ိဳ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္၀ွက္ႏုိင္တယ္..၊ မႏၱေလး က ေအးေဆးတယ္..၊ တည္ၿငိမ္တယ္..၊ ရုိင္းပင္းတယ္.. ပြင့္လင္းတယ္..။ အဲဒါက မတူတာေတြ..။ တူတာေတြက မႏၱေလးမွာေရာ ရန္ကုန္မွာပါ ေဘာင္းဘီ၀တ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြမ်ား လာတယ္.အတုိ ၀တ္တဲ့သူေတြ မ်ားလာတယ္..၊ ယဥ္ေၾကာေတြ ရႈပ္လာတယ္..၊ ယဥ္တုိက္မႈေတြ စိပ္လာတယ္..၊ လူငယ္လူရြယ္ဦးေရေတြ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တုိးတုိးလာတယ္.၊ ညညဆုိ ၿမိဳ႕ႀကီးႏွစ္ၿမိဳ႕စလုံး လင္းခါးနီးမွ အိပ္ၾကတယ္.။ ေနာက္အခ်က္ေတြလည္း ရွိေသးတယ္..ကုိယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ျဖည့္ေတြးၾကေပေတာ့ ။ ေဆာင္းတြင္း မွာ ေအးေက်ာ့ ရူးသြားၿပီလား လ ုိ႔ ထင္ခ်င္လည္း ထင္ၾကပါ..။ စိတ္ထဲရွိသမွ် ကိစၥေတြကုိ ေရးခ်င္လုိ႔ ဘေလာ့ဂ္ေပၚကုိ တက္လာျဖစ္တာ..ဖတ္တဲ့သူေတြလည္း ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ျဖစ္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္..။ အလုပ္ခ်င္ဆုံးအလုပ္ေတြထဲမွာ တစ္ႏဳိင္ငံလုံးမွာ ရွိရွိသမွ်ျမိဳ႕ေတြ ၊ ဘုရားေတြကို သြားေလ့လာခ်င္တာလည္း ပါတယ္..။ အထူးသျဖင့္ ပုဂံ ၊ ျမန္မာမွန္ရင္ ပုဂံကို ေရာက္ဖူးရမယ္တဲ့..။ အခု အရြယ္အထိ ပုဂံ တစ္ေခါက္မွ မေရာက္ျဖစ္ေသးဘူး..။ ဒီႏွစ္ေႏြေတာ့ သြားလည္မယ္ စိတ္ကူးထားတယ္..။ ၿပီးေတာ့ ဂုတ္ထိပ္တံတားႀကီးရွိတဲ့ ေနာင္ခ်ိဳကုိလည္း သြားလည္ခ်င္တယ္..ေနာင္ခ်ိဳမွာ ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဆုိေတာ့ သူ႔အိမ္မွာ ငတ္ႀကီးက်လုိ႔လည္း ရတယ္ေလ..။ ေနာင္ခ်ိဳက လိေမၼာ္ၿခံေတြထဲသြားၿပီး ၾကည့္ခ်င္တယ္..လိေမၼာ္သီးကို အပင္ကေန လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ခူးစားခ်င္တယ္..။ ၿပီးရင္ေတာင္ႀကီးက အေဒၚဆီသြားမယ္..။ ေတာင္ႀကီးေစ်းႀကီးထဲက ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆုိင္ေတြက အရမ္းစားလုိ႔ေကာင္းတာ..။ အင္းထဲသြားၿပီး ေရေတြခမ္းစျပဳေနၿပီ..ညစ္ပတ္ေနၿပီလုိ႔ ေျပာေျပာေနတာေတြကုိ လက္ေတြ႔ သြား ၾကည့္ဦးမယ္..မေရာက္တာ ႏွစ္ႏွစ္ရွိသြားၿပီ..။ စိတ္ကူးထဲမွာ သြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြကုိ တကယ္သာသြားရမယ္ဆုိ တစ္ႏွစ္စာေတာင္ မေလာက္ေလာက္ဘူး..။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဗုိက္ဆာေနတယ္..။ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ထားတယ္..ငါးပိရည္တုိ႔စရာနဲ႔ စားမယ္..ၿပီးရင္ အလုပ္လုပ္ရဦးမယ္.. အလုပ္မလုပ္ပဲနဲ႔ အသက္ရွဴတုိင္း ပိုက္ဆံရေနတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ သာ ျဖစ္ခြင့္ရရင္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ..ဟဟ..။ လွည္းတန္းမွာေတာ့ ငါးကင္ဆုိင္ေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္..ညေန ေလးနာရီေလာက္ေနၿပီး ည ဆယ့္တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္အထိ လွည္းတန္း လမ္းေပၚမွာ လူေတြ စည္ေနတယ္..၊ သီခ်င္းသံအစုံ ၊ ကာလာစုံ လူေတြၾကားထဲမွာပဲ..ထမင္းဖုိးေလးေပးပါ..ဆုိတဲ့ အသံေတြကိုလည္း ၾကားရမယ္..၊ စိန္ေဂဟာ ေရွ႕ က ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ စာကေလးစာ ေရာင္းတဲ့ အသက္ ေလးႏွစ္ေလာက္ ေက်ာင္းစိမ္ဂါ၀န္ နဲ႔ ကေလးမက အိပ္ငိုက္ေနတယ္..။ တရုတ္မ ပလတ္စတစ္ပစၥည္းဆုိင္ေရွ႕က အသက္ ခုႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ အဘြားႀကီးက ပုတီးစိပ္ရင္း ပန္းသီးေရာင္းေနတယ္..။ တစ္ကမၻာလုံး ဘယ္သူေတြ အလုပ္ရႈပ္ရႈပ္ သူကေတာ့ ေအးေဆးပဲ ဆုိတဲ့ လွည္းတန္းေစ်းေရွ႕က စိတ္ေပါ့သြပ္ေနတဲ့ အသက္ငါးဆယ္ေလာက္ လူႀကီးကေတာ့ အလကားရထားပုံေပၚတဲ့ ျခေသၤ့တံဆိပ္နဲ႔ ဦးထုပ္တစ္လုံးကို ေဆာင္းထားၿပီး ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြကုိ ေျပာင္ျပ ေနတယ္..။ လွည္းတန္းထဲမွာပဲ ေနခ်င္လုိ႔ ဆုိၿပီး ေျပာင္းလာတဲ့ ေအးေက်ာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ မ်က္စိရႈပ္ပါတယ္ဆုိၿပီး တစ္လမျပည့္ခင္ျပန္ေျပာင္းသြားတယ္.. ။ ရန္ကုန္ရဲ႕ ဒုတိယျမိဳ႕ထဲ (second downtown) ျဖစ္တာကုိး..ဒီေလာက္ေတာ့ရွိမွာေပါ့ေနာ္..။ အေသခ်ာဆုံးက လွည္းတန္းေရာ ရန္ကုန္ေရာက အခုထက္ထိ နယ္က လူငယ္လူရြယ္ေတြ အားလုံးအတြက္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ျဖစ္ေနေသးတာပဲ…။

FOOL AGAIN BY WESTLIFE

[Shane:]
Baby
I know the story,
I’ve seen the picture
It’s written all over your face
Tell me
What’s the secret
That you’ve been hiding
And who’s gonna take my place

I should have seen it coming
I should’ve read the signs
Anyway…
I guess it’s over

[Chorus:]
Can’t believe that I’m the fool again,
I thought this love would never end
How was I to know?
You never told me,
Can’t believe that I’m the fool again
And I who thought you were my friend,
How was I to know?
You never told me.

[Bryan:]
Baby
You should have called me
When you were lonely
When you needed me to be there
Sadly
You never gave me
Too many chances
To show you how much I care

I should have seen it coming
I should’ve read the signs
Anyway…
I guess it’s over

[Chorus]

[Mark:]
About the pain and the tears,
oh oh oh,
If I could I would,
Turn back the time

[Shane:]
Ooh yeah
I should’ve seen it coming
I should’ve read the signs
Anyway…
I guess it’s over

[Chorus x2]

WISH

HAPPY NEW YEAR TO ALL… TEACHERS, BROTHERS , SISTERS AND BUDDIES !!! PEACE OF MIND & HEALTH OF BODY TO ALL !!

ဘန္ေကာက္မွာ…………

စက္တင္ဘာလ တစ္ဆယ့္ရွစ္ရက္ေန႔ေပါ့..။ မုိးေတြ တျခိမ္းျခိမ္းရြာေနတယ္..။ ျပတင္းေပါက္ ကေန အျပင္ဘက္ကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မုိးစက္ေတြက ျပတင္းတံခါးမွာ..ကပ္ၿငိၿပီး မႈန္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနလုိ႔ အ၀တ္စတစ္ခု နဲ႔ ထသုတ္လုိက္တယ္.။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ထြက္ထြက္လာတဲ့ မုိးခ်ဳန္းသံေတြက ေၾကာက္ခမန္းလိလိပဲ..။ ဒီအခ်ိန္ ဘန္ေကာက္ ျမိဳ႕ရဲ႕ အျမင့္ဆုံး အေဆာက္အဦ ဘုိင္းရုက္ (Bai Yoke) ေပၚမွာ ကာပူခ်ီႏုိတစ္ခြက္ ၊ ဆင္းဒ၀စ္ခ်္ တစ္ပြဲ.. နဲ႔ ဇိမ္က်ေနႏုိင္သူေတြ ရွိသလို….ဘန္ေကာက္ရဲ႕ တစ္ခ်ိဳ႕ ေသာ ပလက္ေဖာင္း ေတြေပၚမွာ ေကြ႔တီယုိ တစ္ပြဲ စားဖုိ႔အတြက္ ေတာင္းရမ္းေနတဲ့သူေတြ လည္း ရွိ မွာပါပဲ..။ ဘန္ေကာက္မွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လႈပ္ရွားေနၾကတယ္..။ မုိးရြာေနေပမယ့္ ကားလမ္းေတြကေတာ့ ပိတ္က်ပ္ ေနတာပဲ..။ ကားက်ပ္တဲ့ ကိစၥက ဒီမွာ ျပႆနာတစ္ခုပဲ..။ ဒါေတာင္ မုိးပ်ံရထား (Sky Train / BTS) ေတြ ဘန္ေကာက္မွာ အြန္နတ္ဘူတာကေန မုိခ်စ္..အထိေရာက္တာ..။ ျမိဳ႕အႏွံေရာက္ တဲ့ သေဘာေပါ့..။ ကုိယ္ပုိင္ကားေတြ မ်ားတာရယ္..၊ လမ္း အက်ယ္က်ဥ္းတာရယ္ေၾကာင့္ ကားေတြ ခဏခဏ လမ္းပိတ္တာ (Traffic Jam) လို႔ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ေတာ္သား တစ္ေယာက္လုိ ျဖစ္ေနတဲ့ ျမန္မာ တစ္ေယာက္က ရွင္းျပဘူးတယ္..။  သူေျပာတာ မွန္ႏုိင္ပါတယ္..။ ကုိယ္ပုိင္ကားေတြ ေမာင္းေနတဲ့သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လူလတ္ပုိင္းေတြ မ်ားတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕လူငယ္ေတြကေတာ့ အသက္ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ျပည့္ေရာျပည့္ရဲ႕လားလုိ႔ ေတြးမိတယ္…။ ဘန္ေကာက္မွာ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္လည္း မရွိဘူး..လို႔ စာထုိင္ေရးေနတဲ့ စားပြဲနားကုိ လာၾကည့္ၿပီး ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္း သတင္းေထာက္ တစ္ေယာက္က ၿငီးလုိက္တယ္..။ တစ္ေန႔ ကုိ က်ဆိမ့္ အခြက္ ႏွစ္ဆယ္နီးပါး တစြတ္စြတ္ေသာက္တတ္ တာမုိ႔လုိ႕ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မရွိတဲ့ ဘန္ေကာက္ကုိ သူက ဘ၀င္က်ပုံ မရပါဘူး..။ ဘန္ေကာက္က သူေတြက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ အလာပ သလာပ ေျပာၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းဖုိ႔ ထက္ ညဘက္ေရာက္မွ ပက္ပုံး မွာ တစ္ေနကုန္ ပင္ပန္းတာေတြကုိ  ဘီယာေလး ေသာက္ ၊ ရႈိးပြဲေလးၾကည့္ၿပီး အပန္းေျဖတတ္ၾကတာေနမွာလ ို႔ အျခားသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က သူ႕ကုိ ၀င္ေနာက္တယ္..။

ပက္ပုံးမွာ ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္ဆုိ လူေတြ စည္စည္ကားကားျဖစ္ၿပီ..။ ေျခာက္နာရီကေန မုိးလင္းခါနီးအထိပဲလုိ႔…တစ္ဆင့္စကားေတြကေန ၾကားရတာပဲ..။ နာမည္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္..။ ကိုယ္ေတာ့ ေန႔ခင္းဘက္ပဲ ေရာက္ဖူးတယ္..။ ညဘက္ သြား မၾကည့္ဘူးေသးဘူး..။ ေန႔ခင္းဘက္ေရာက္တာမုိ႔လားမသိဘူး..စည္တယ္ဆုိတဲ့.. လမ္းၾကား ေတြက ဆုိင္ေတြ အကုန္ပိတ္ ထားတာ နဲ႔ပဲ ၾကဳံတယ္..။  အခုပဲ တစ္ေယာက္က ထင္ျမင္ခ်က္ ၀င္ ေပးေနတယ္..။ ပက္ပုံးမွာက ႏုိင္ငံျခားသားေတြ တဲ့..။ ထုိင္းေတြက ေငြရွာတာ.။ ဆုိေတာ့ ထုိင္းေတြ က ဒီလုိဆုိ အပန္းေျဖဖုိ႔ထက္ ေငြရွာဖုိ႔ကုိပဲ ပုိအားသန္တဲ့ သေဘာေပါ့..။  အခု ကုိယ္ ဒီပုိ႔စ္ကို တင္ေနတဲ့ အခ်ိန္က ည ဆယ္ႏွစ္နာရီထုိးေတာ့မယ္.။ စက္တင္ဘာ ဆယ့္ကုိးရက္ေန႔ ေပါ့..။ မ်က္လုံးေတြက အိပ္ခ်င္ေနေပမယ့္ ..စာေရးခ်င္ေသးတယ္..။ ရွားပါးဖုိင္လ္ေတြ ကို ေဒါင္းလုပ္ဒ္လည္း ဆြဲခ်င္ေသးတယ္…။ ျမန္ႏႈန္းျမင့္လြန္းတဲ့ အင္တာနက္လႈိင္းေတြကုိ အားက် လုိက္တာ..။ အျပင္မွာ လူေတြ လႈပ္ရွာေနတုန္း..။ ဘယ္အခ်ိန္ေတြမ်ား အိပ္ၾကပါလိမ့္..။

မနက္က မဟာခ်ိဳင္ကုိ ေရာက္တယ္..။ မဟာခ်ိဳင္ ဆမုဆက္ခြန္( ရြာ ) ကုိ ဘန္ေကာက္ကေန ကား တစ္နာရီေလာက္ စီးရင္ေရာက္တယ္..။ ရြာလုိ႔သာဆုိတာပါ..ၿမိဳ႕ သာသာပါပဲ..။ အင္တာနက္ အျမန္ႏႈန္းလည္း ဘန္ေကာက္နဲ႔ ဘာမွ မထူးဘူး..။ အတူတူပဲ..။ ရန္ကုန္ မွာ ရွိေနတဲ့ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ အိပ္ေနၾကၿပီလား..။ နယ္က အဘြားေရာ ေနေကာင္းရဲ႕လား..။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပည့္စုံေကာင္းမြန္တဲ့ ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြရွိရွိ..လူဆုိတာ ကုိယ့္အသုိက္ ကုိယ္ ေပ်ာ္ ၾက သူေတြ ခ်ည္းပါပဲ..။ လွည္းတန္းက ကုိယ့္အေဆာင္က အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ အခုေလာက္ ဆုိ ဖုန္ေတြ ထုတက္ေနေလာက္ၿပီ..။ စာအုပ္ေတြလည္း ပုိးဟပ္ေတြမ်ား ကုိက္၀ါးပစ္ကုန္ၿပီလား.။

တစ္လေလး လာ တာေတာင္ ဒီေလာက္ ျဖစ္ေနတာ …ဒီမွာ ႏွစ္နဲ႔ ခ်ီ ေနၿပီး အလုပ္လုပ္ေန သူေတြ ဆုိရင္ေရာ ဘယ္လုိေနမလဲ..။ မနက္ကေတာ့ ပုဇြန္ေတြ ခြာေနတဲ့ အန္တီၾကီး တစ္ေယာက္ က..“ သမီးရယ္..ျပန္ခ်င္တာေပ့ါ..ျပန္ရင္ စရိတ္က ၾကီးတယ္ေလ..ျပန္မယ့္ ပိုက္ဆံ ကုိ ..ဟိုမွာက်န္ခဲ့တဲ့..သားသမီးေတြအတြက္ ပုိ႔ေပးလုိက္ရင္…သူတုိ႔အတြက္ အမ်ားၾကီးအသက္ ရွဴေခ်ာင္တယ္ေလ..၊ အဲလုိတြက္တြက္ၿပီးေနေနလိုက္တာ..အခုဆုိ မျပန္ျဖစ္တာ ေျခာက္ႏွစ္ ေတာင္ ေက်ာ္ၿပီ..” တဲ့..။ သူ က အဲဒီလုိ ေျပာေနတာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ…။ အန္တီၾကီး အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ေတြအတြက္ ၀မ္းနည္းမႈေတြ ရွိမွာပဲေနာ္ ..လုိ႔ ကုိယ္အေတြးထဲက ေမးခြန္းဆက္ထုတ္ေနမိတယ္..။  ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ဆုိေပမယ့္…ျမက္ႏုႏုအတြက္ ရင္းရတာက ခါးလြန္းပါတယ္ေလ..။ မဟာခ်ိဳင္မွာ ႏုိင္ငံတကာ အလုပ္သမားအဖြဲ႔အစည္း..(International Labor Organization /ILO) ရဲ႕ ပံပုိးမႈ နဲ႔..Labor Rights Promotion Network /LPN ဆုိတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုကို ေတြ႔ခဲ့တယ္..။  ဦးေဆာင္ေနတဲ့သူက အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္..။ မြန္ထုိင္း မ်ိဳးႏြယ္ပါ..။ ထုိင္းစကားကုိ မိခင္ စကားလုိ ေျပာေနသူမုိ႔ ျမန္မာ စကား အနည္းအက်ဥ္းကလြဲလို႔ ေကာင္းေကာင္း မေျပာတတ္ ပါဘူး။

First Period of Learning..or Teaching..in Bangkok

ပထမဦးဆုံး စာသင္ရမယ့္ အခန္းထဲကုိ ေရာက္ေရာ..။ သင္တဲ့ဆရာက ကေနဒါကတဲ့..။ ျမန္မာလုိေျပာလုိက္တာ.. ျမန္မာထက္ေတာင္ ျမန္မာ စကားက ကၽြမ္းေနေသးတယ္…။ သူက ျမန္မာလုိ ခ်ည္း တရပ္စပ္ ေျပာေတာ့တာပဲ…။ ျမန္မာဘာသာ ကုိေလ့လာတာ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ဆုိပဲ..။ စကားလုံးေတြ နည္းနည္းေထာက္တာကလြဲလို႔.. ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာႏုိင္တယ္..။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ေ၀ါဟာရေတြကို အဂၤလိပ္လုိ ေျပာေပးရင္ ပုိေကာင္းမယ္လုိ႔.. သင္တန္း သား အားလုံးက သူ႔ကုိ အၾကံျပဳၾကတယ္..။ သူကေတာ့ ျမန္မာစာကုိ ေတာ္ေတာ္ ခံတြင္း ေတြ႔ ေနပုံ ပဲ…။ အဂံလိပ္စာ ကုိေကာင္းေကာင္း ေလ့လာခ်င္တဲ့..ေျပာခ်င္တဲ့ သင္တန္းသားေတြနဲ႔. . ျမန္မာစာကို ထပ္ထပ္ သိခ်င္ပုံရတဲ့ ဆရာ ေတြ႔ၿပီေပါ့..။ အဲဒီ ပထမရက္မွာ ပထမဦးဆုံး၀င္ရမယ့္ ဆရာက ေသြးလြန္တုပ္ေကြး ျဖစ္ေနလုိ႔ မလာႏုိင္တာနဲ႔ အစားထုိးသင္ေပးတာေပါ့..။ သူ႔ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ power point presentations မဟုတ္လုိ႔သာ..သူျမန္မာလုိ ေျပာေနတာ လုိ႔ အားလုံးက နားလည္ထားၾကတယ္..။ ဒုတိယ ရက္မွာေတာ့ သူက သင္တန္းကုိ အေစာၾကီး ေရာက္ေနခဲ့တယ္..။ ကေနဒါ ျပန္ေတာ့မွာတဲ့..ဒီေန႔ တစ္ခ်ိန္ၿပီးရင္.. ဒီေန႔ သင္မယ့္ဘာသာရပ္ကုိ လည္း ျမန္မာလုိပဲ ေျပာရမယ္တဲ့..။ ပါ၀ါပြိဳင့္ကုိ ျမန္မာလုိ အကုန္ ျပင္ဆင္ထားၿပီးသားလို႔ ေျပာတယ္…။ အဲဒီအခါ အေပၚက ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့ စကားက ေမးစရာ ျဖစ္လာတယ္..။ Just kidding Mr.Soe San !!! (thanks for your eager interest to know Burmese Language & Cheer !!! )

Quote of the Day

The capacity for hope is the most significant fact of life. It provides human beings with a sense of destination and the energy to get started.

- Norman Cousins

Quote of the day

People love to talk but hate to listen. Listening is not merely not talking, though even that is beyond most of our powers; it means taking a vigorous, human interest in what is being told us. You can listen like a blank wall or like a splendid auditorium where every sound comes back fuller and richer. Alice Duer Miller

Black Queen

Black Queen comes to the rescue for the king of grapes

(Vietnam News -25/03/03) Nguyen Truong Chuong, a 51-year-old farmer in the southern central province of Ninh Thuan, is known as the “King of Grapes” by local growers after turning a wasteland into a flourishing orchard. Originally from Ninh Hai District, Chuong used to be a po or farmer without his own land to cultivate.*

After setting out to find a patch of dirt to call his own Chuong found some waste land in a deserted area near Ca Du mountain. Local authorities gave him permission to reclaim the land for farming in 1997.

Determined to turn the 1.5ha of barren soil into a high quality orchard he laboured for six months, struggling under the hot sun, hoeing the rocky land riddled with snakes and centipedes. Eventually Chuong turned the area into arable farming land.

With a VND40 million loan from the local Agriculture and Rural Development Bank branch, he built a water pumping system and the first day water flowed into his orchard Chuong burst into tears.

He planted mango and longan on two thirds of the reclaimed land and used the rest to grow red grapes. However, the grape variety he planted yielded only 15 tonnes per hectare and fetched a paltry VND5,000 per kg at market.

In June 2001, he heard about a new, high-value grape variety being planted in Tuy Phong District in nearby Binh Thuan Province. After his own investigations Chuong spent VND10 million on 700 Italian grape vines and 500 Black Queen vines. Unfortunately, d rought and a lack of experience proved fatal for his first crop, which he lost last April.

Since then Chuong has slowly learnt how to successfully grow the new grape varieties. Last September, his second crop was successful. The Black Queen vine yielded 30 tonnes of fruit per hectare and the Italian produced 20 tonnes.

He harvested more than 10 tonnes which he sold before the Tet (Lunar New Year). After selling his product to the local Sedex agricultural company for VND13,000 per kg he and his family earned a tidy VND100 million (US$6,472).

Now the provincial Crop Seedlings and Livestock Company, the Agriculture Extension Centre and Sedex all use his vineyard as a model for new grape varieties for local farmers.

Sedex agronomists have reported the Black Queen grape has a much higher sugar content compared to traditional grape varieties planted in nearby Binh Thuan Province. Chuong believes the secret of his success is the use of lime water eight to 10 days before harvesting, which he says washes away alum and acid in the soil, helping raise the sugar content in the grapes.

“As I have experienced losses, I am ready to help other farmers. If you want to avoid risks in grape growing, please come and see me,” he said.

Quote of the day

The water downstream will not be clear if the water upstream is muddied. Korea Proverb

Quote of the Day

Each morning when I open my eyes I say to myself: I, not events, have the power to make me happy or unhappy today. I can choose which it shall be. Yesterday is dead, tomorrow hasn’t arrived yet. I have just one day, today, and I’m going to be happy in it.
- Groucho Marx